Auteursarchief: Ineke

Bemin de charme van de imperfectie

Gepubliceerd op 30 april 2018

Toen ik zelf ooit mijn opleiding tot coach volgde startte mijn supervisor de supervisiebijeenkomst vaak met een tekstkaartje.

‘Bemin de charme van de imperfectie’

was zo’n tekstkaartje. Nog steeds kan ik genieten van deze uitspraak. Niet alleen omdat de zin zo mooi klinkt bij het uitspreken ervan maar ook omdat de inhoud zo veel ruimte en acceptatie biedt. Juist daarom deel ik deze tekst regelmatig met de professionals die ik begeleid.

Want gedachten zoals

geen fouten willen of durven maken
werk meer dan 100% goed willen doen
niet willen onderdoen voor de ander
tekort te schieten of
een ander kan dat vast beter en succesvoller
zijn soms harnekkig in werksituaties en kunnen leiden tot energieverlies, ineffectiviteit en onzekerheid.

Toch…

lijkt in de wereld van werk en menselijke gedrag de charme van imperfectie en authenticiteit juist steeds meer (h)erkend en gewaardeerd te worden. Omdat we weten dat de uniciteit en kracht van mensen vooral schuilt in het feit dat zij niet perfect zijn. Imperfectie kleurt de mens en maakt een verhaal. Juist imperfectie maakt mensen in werk menselijk en laat de schoonheid en toegevoegde waarde zien van het onderscheid. Fouten maken mag, vrijuit mens-zijn in werk wordt gestimuleerd dus alle reden om de charme van de imperfectie vol te omarmen zou je zeggen…

Of….

is imperfectie langzaam maar zeker de nieuwe perfectie aan het worden? Food for thought.

Endorfine…check, serotonine….check

Gepubliceerd op 5 maart 2018

Van nature ben ik gefascineerd door het spel tussen polariteiten: twee tegenstellingen die niet zonder elkaar kunnen bestaan en in werk en leven in de meest ideale situatie zorgen voor een krachtig evenwicht.

Zo bestaat bijvoorbeeld ‘orde’ niet zonder ‘chaos’, kan een ‘linker hersenhelft’ niet zonder een ‘rechter hersenhelft’, is er geen ‘inclusiviteit’ zonder ‘exclusiviteit’ en staat ‘geven’ niet los van ‘nemen’.

Ook in organisaties kennen we de voortdurende beweging tussen polariteiten en op het moment dat de wipwap langdurig doorslaat naar de ene pool wordt de waarde van de tegenpool ontkent en komt er meestal ‘gedoe’. Bijvoorbeeld als het in samenwerkingsrelaties gaat over de veel voorkomende polariteit tussen resultaatgericht versus mensgericht organiseren en leiden.

Kortgeleden nam ik deel aan een training bij de Academie voor Organisatiecultuur en hierin vergeleek dr. Danielle Braun de interventies die van invloed zijn op het succes van organisaties met het continu werken aan een gezonde en evenwichtige hormoonhuishouding. Hoe?

Endorfine en dopamine zorgen voor het bereiken van resultaat.

Maak het werken met elkaar leuk en aantrekkelijk.
Dan wordt er endorfine aangemaakt. Dit hormoon zorgt voor uithoudingsvermogen en langdurig presteren.

Beloon medewerkers regelmatig via bv. een salarisverhoging, een extra compliment of een attentie bij het bereiken van doelen en afspraken.
Dan wordt er dopamine aangemaakt. Dit hormoon zorgt voor een snelle kick en een piekervaring.

Serotonine en oxytocine zorgen voor verbinding

Zorg voor rituelen en vier met elkaar de mijlpalen en successen van de organisatie.
Dan wordt er serotonine aangemaakt. Dit hormoon zorgt voor flow, positieve energie en een gevoel van trots.

Geef oprechte aandacht aan elkaar, wees geinteresserd in elkaar en neem daar tijd voor.
Dan wordt er oxytocine aangemaakt. Dit hormoon zorgt voor veiligheid en menselijke betrokkenheid.

Dus….wil je bouwen aan een krachtige succesvolle organisatie met bevlogen medewerkers? Check dan met regelmaat ook eens de interne hormoonhuishouding.

Passie

Gepubliceerd op 22 januari 2018

Ik wou dat ik een passie had…..’ Als ik terugblik op 2017 en op de professionals, die ik in het afgelopen jaar in werk heb mogen begeleiden, kwam dit verlangen en de directe vraag erachter ‘en wat ís mijn passie dan?’ vaak in gesprekken naar voren. Concrete antwoorden hierop leken soms ver weg, groots en onbereikbaar. Zeker als anderen in werk wel hun passie gevonden lijken te hebben of dit in ieder geval naar buiten toe krachtig uitstralen.

Liever heb ik het met coachees dan over de bijdrage die zij willen leveren in werk en welk doel zij in hun activiteiten nastreven. Vragen als: waarom werk je eigenlijk, voor wat en voor wie? Waar maak je je druk om en wat raakt je in werk? Heel vaak is de achterliggende wens van de opmerking ‘ik wou dat ik een passie had‘ dan eigenlijk deze: werk kunnen doen waarin je van betekenis bent, gezien wordt, in het licht komt; werk waarin je gewaardeerd wordt, volwaardig mee mag doen en erkend wordt in jouw aandeel. En dat hoeft lang niet altijd te betekenen dat hiervoor grootse veranderingen en carrièreswitches nodig zijn. De kunst van het coachen is voor mij dan om mensen (weer) te verbinden met hun eigen persoonlijke betekenis van werk en te ontdekken hoe zij zelf de leiding kunnen nemen om dit vorm en inhoud te geven.

En ja, daar hoort natuurlijk ook een contextafhankelijkheid bij. Dus is het fijn en helpt het als de bijdrage die iemand levert (of wil leveren) in werk ook oprecht gezien en benoemd wordt door bv. leiders, managers en collega’s. En is het ook handig als de talenten in iemand (h)erkend worden, er ruimte is om dit verder te ontwikkelen en professionals zich kunnen laten zien en horen.  Niet alleen via grootse en opvallende successen, maar ook via de bijdrage die de ‘radartjes in het grotere geheel’ en de ‘stille krachten’ leveren. Want we hebben elkaar nodig om te kunnen floreren en van betekenis te zijn in werk.

Lijkt me een aardige uitdaging zo aan het begin van 2018.

Opnieuw beginnen

Gepubliceerd op 17 januari 2018

In de afgelopen weken heb ik met diverse vakcollega’s, opdrachtgevers en coachees gesproken over goede voornemens en doelstelingen in het nieuwe jaar. Nuttig, want het laat zien wat we anders willen, waar we mee willen stoppen, waar we vooral mee door willen gaan of wat we willen ontwikkelen, zowel in de persoonlijke als in de professionele context.

Opvallend eigenlijk dat het uitspreken van een nieuw begin en gewenste verandering zo specifiek gekoppeld is aan de eerste dagen van elk nieuw jaar. Zeker als blijkt dat de meeste mensen vervolgens niet goed zijn in het volhouden van de voornemens of in het gestructureerd en gemotiveerd werken aan verandering. Is het idee van een heel jaar, 365 dagen, mogelijk te lang en kunnen we te gemakkelijk ontsnappen onderweg?

De schrijver Louis Couperus geeft ons in ieder geval een ander advies. Hij was er van overtuigd dat we in het leven elke dag opnieuw kunnen beginnen. Dus kunnen we er ook voor kiezen om elke dag aspecten in werk anders aan te pakken dan de dag ervoor of elke dag te starten met goede voornemens.

In mijn gesprekken met coachees hebben we het vaak over ‘een eerste stap zetten, hoe klein ook’ bijvoorbeeld op weg naar betekenisvol (ander) werk of naar meer plezier, ontspanning en succes in werk. Elke dag opnieuw beginnen? Ik ben voor! Want zo draagt elke nieuwe dag bij aan het realiseren van gewenste verandering en groei.